De diagnose CIAP heeft veel doen veranderen in mijn leven. Gestopt met mijn leuke toneelclub, gestopt met werken, afgekeurd worden (wat letterlijk betekent; van minder waarde zijn), kortom het heeft heel langzaam mijn leven totaal veranderd. Er is gelukkig ook veel voor teruggekomen; meer rust, yoga, schilderen, nieuwe vriendschappen en (helaas de) kilo’s.

Lieve lezers, wat hebben we een zomer achter de rug. Wat een heerlijke zonneschijn! Oke ik hoor jullie het al zeggen, "ja maar Nicole het was toch veel te warm!" Nou daar kijk ik wat anders naar. Tempo vertragen, niet teveel doen, parasolletje, goed insmeren, veel thee, de gordijnen dicht (waardoor je in je eigen holletje leeft en alles weer wil opengooien). Kortom het was een zomer waarin vertragen een belangrijk gegeven was. En ook voor de werkende mens werd het een tijd van vertragen, wat alleen maar goed kan zijn in deze maatschappij waarin we veel te opgejaagd leven.

Artsen, fysiotherapeuten, verpleging, pijnpoli’s etc maken vaak gebruik van pijnmetingen. Voor hen, maar ook voor de patiënt een handig middel om te onderzoeken hoe pijn wordt beleeft. Ze vragen je om een cijfer te geven aan de pijn die je voelt. Meestal in getallen van 0-10 of soms met pictogrammen.

Ik kan waarschijnlijk niet echt zeggen dat ik goed voor mezelf zorg. (Wie wel?) Ik woon (nu nog) alleen en koken is iets waar ik geen energie voor kan opbrengen. Ik eet teveel chocolade en beweeg te weinig volgens alle normen. Ik heb zwaar overgewicht en ben totaal niet gemotiveerd daar wat aan te doen. Dus zelfzorg is volgens deze standaard geen gelopen race.

Afgelopen maand was ik jarig en, ondanks dat ik 58 jaar ben geworden, kan ik zo blij zijn als een klein kind. Ik ben de Jarige Job, de hele dag lang. Het is een fijne emotie, één die ik wel het hele jaar zou willen ervaren. Het gevoel te hebben dat ik speciaal ben. Dat alle visite alleen voor mij komt. Ik bén bijzonder, 24 uur lang. Het is een blije, bijzondere en liefdevolle emotie.