Artsen, fysiotherapeuten, verpleging, pijnpoli’s etc maken vaak gebruik van pijnmetingen. Voor hen, maar ook voor de patiënt een handig middel om te onderzoeken hoe pijn wordt beleeft.
Ze vragen je om een cijfer te geven aan de pijn die je voelt. Meestal in getallen van 0-10 of soms met pictogrammen.
En daar rees bij mij de vraag hoe dat nou kan blijven werken als je langdurig pijn hebt? Want ik heb mijn pijn echt wel eens een 8 gegeven, want ik ervoer mijn pijn als echt heel erg, toen! Maar nu kan ik me dat niet meer voorstellen. Mijn pijn is voor nu gestabiliseerd, het cijfer 8 is echt weg. Ik zou daar nu een geheel ander cijfer aan geven. Je went ook aan pijn, tenminste ik wel. Pijn is een subjectief gegeven, maar heeft ook een eigen leven. Het veranderd per uur, per minuut soms.
Hoe kan een hulpverlener daar nu wijs uit worden? Mijn pijn is zo anders dan die van een ander. Waar ik een 6 zou geven, zou een ander voor diezelfde pijn een 3 geven, of andersom. Kortom wat zegt dat cijfer ons? Is het alleen een momentopname? Waar ikzelf verder niet al te veel waarde aan moet hechten?
Een dierbare vriend van mij lag in het ziekenhuis, de tumoren groeiden tegen zijn ruggenmerg aan, de pijn was intens, heftig. Als we het hem nog hadden kunnen vragen had hij vast een 99 gegeven, misschien nog wel hoger. Het was zo pijnlijk om te zien dat er zoveel pijn was, dat alle pijnstillers, morfine etc niet mochten baten, dat de tumoren wonnen. En toch bleef hij optimistisch, vol zin in het leven, maar de ziekte kwam en overwon. De pijn nu voorbij.
Ik moet echt eerlijk bekennen dat ik het waarschijnlijk allang had opgegeven. Ik kan slecht tegen pijn geloof ik. Alle hulde aan mijn lieve vriend, dat hij nu in vrede mag rusten.
Hoe lang kan een mens pijn verdragen? Hoe lang moeten we ermee doorleven. En ja ik snij hier een zwaar onderwerp aan, het is voor ieder zo super persoonlijk. Wanneer wint de pijn en geef je op? Of blijft een mens altijd hopen op betere tijden?
Hoeveel pijn kan een mens eigenlijk aan? Wanneer is er een punt dat we geen cijfer meer kunnen geven, omdat het nergens meer op slaat. Onze hersens kunnen zoveel, maar zelf pijnstillers geven dat schiet toch tekort. Helaas…
Mijn benen staan altijd in brand. En de brand gaat van uitslaand naar wakkerend. Geen peil op te trekken. Brandweer rukt af en aan zullen we maar zeggen. Mijn voeten kunnen geen deken, sok of schoen meer verdragen. Maar in vergelijking met anderen, slaat deze pijn nergens op, het kan zoveel erger….
Het zijn van die hersenspinsels die mij dan kunnen bezighouden. Knappe geleerdekoppen onder ons zullen hier vast een antwoord op kunnen geven, van mij mag het. Leg het mij maar in jip-en-janneketaal uit.
Mij gaat het om de worsteling om pijn te duiden. Welk cijfer geef je dat recht doet aan je pijn op dat moment? Dat het veranderd, meandert, weer terug komt. Hoe geven wij daar woorden aan?
Respect voor alle lieve lotgenoten die pijn ervaren en worstelen en toch blijven genieten van het leven. Een diepe buiging!
Reactie plaatsen
Reacties