Afgelopen maand was ik jarig en, ondanks dat ik 58 jaar ben geworden, kan ik zo blij zijn als een klein kind. Ik ben de Jarige Job, de hele dag lang. Het is een fijne emotie, één die ik wel het hele jaar zou willen ervaren. Het gevoel te hebben dat ik speciaal ben. Dat alle visite alleen voor mij komt. Ik bén bijzonder, 24 uur lang. Het is een blije, bijzondere en liefdevolle emotie.
Toen ik te horen kreeg dat ik een spierziekte had was ik vooral in verwarring. De arts die het mij telefonisch meedeelde deed dat op zeer enthousiaste toon (bijna net zo enthousiast als ik jarig kan zijn). “Je hebt een spierziekte, met ook dunne vezels die zijn aangedaan en het goede nieuws is dat je er oud mee kan worden en het niet zo snel gaat.”
En dat was het. Geen vervolguitleg, geen medicatie en zeker geen erkenning voor de pijn die ik ervoer. Ik heb me daarom ook heel lang gevoeld als iemand die zich enorm aanstelde, dat deze ziekte niks betekent. En niet serieus genomen worden en jezelf niet serieus kunnen nemen, zijn zeker geen leuke emoties. Veel verwarring dus. Heb ik echt wel iets?
Ik zou willen dat ik boos kon worden. Boos op mijn pijnlijke lijf, boos op mijn immer brandende voeten, de sokken die zo enorm pijn kunnen doen en uituituit moeten. Boos op mijn stijve handen die het schilderen zo bemoeilijken. Boos op mijn vermoeidheid, waardoor ik zoveel slapen moet. Boos op al die stomme grenzen waar je de hele dag rekening mee moet houden. BOOS, oh kon ik dat maar zijn, maar ergens is het fout gegaan in mijn opvoeding, want boos zijn kan ik niet. Dus gelaten laat ik alles over mij heen gaan. Dus boos zijn, oh wat kan ik jaloers zijn op boze mensen. (p.s. ik kon wel heel boos worden als ik in het verleden toneelspeelde, phoe berg je maar. Het zit dus ergens in mij, alleen waar?)
En dan verdriet. Toen ik 14 jaar was en dus midden in mijn pubertijd zat heb ik mij voorgenomen dat niemand mij ooit nog zou zien huilen. Dus huilen heb ik afgeleerd, snoeihard, geen gejank meer mijnerzijds. Helaas heb ik mezelf nooit weer toegestaan om dat wel weer te kunnen, ik sta ver af van de huilmodus. Oh zou ik dat maar één keertje kunnen, huilen om alle pijn.
Maar nee ik blijf -en ben- blij en optimistisch. Waarom huilen, waarom boos zijn, waarom in verwarring blijven? Ik wil genieten van dit prachtige leven dat mij gegeven is. Ik heb een huis, twee lieve katten, veel vrienden, beide ouders leven nog, twee prachtige gezonde dochters etc etc. Ik heb te eten, er is hier geen oorlog, kortom waarom zou ik klagen? Ik wil vrolijk zijn, blij, als dat jarige meisje. Genieten van de kleine momentjes in het leven; een vlindertje, een vogel op een tak, een gezellig samenzijn met een dierbare, schilderen met mijn vriendinnen etc etc.
Ik wil een klein meisje blijven dat naïef en onschuldig de wereld in kijkt en alles weer opnieuw ontdekt. Dat meisje dat blij de wolken ziet vliegen en beseft dat jarig zijn wél het hele jaar bestaat!
Reactie plaatsen
Reacties