De diagnose CIAP heeft veel doen veranderen in mijn leven. Gestopt met mijn leuke toneelclub, gestopt met werken, afgekeurd worden (wat letterlijk betekent; van minder waarde zijn), kortom het heeft heel langzaam mijn leven totaal veranderd. Er is gelukkig ook veel voor teruggekomen; meer rust, yoga, schilderen, nieuwe vriendschappen en (helaas de) kilo’s.
En nu ook verlies van mijn mooie huis. Ik wil naar een appartement, zonder angst voor de trap elke dag. Makkelijker schoon te houden, knusser. Dus de afgelopen periode grote opruimactie gehouden en nu staat ie te koop. Overigens net op een moment dat de woningmarkt op pauze staat, dus de verkoop vraagt nu om geduld. Nog niets anders gekocht dus zeker geen haast gelukkig. Maar er komt een moment dat ik over ga. Nog even door de zure appel heen bijten qua verhuizen, maar daarna ben ik klaar. Ik ben blij dat ik deze keuze nu maak op mijn 58ste. Moet er niet aan denken om dat over 10 jaar te doen… mijn lijf en geest gaat dat niet trekken.
Wat er in alle drukte ook speelde was een grote hitte in deze zomer en mijn lijf deed pijn. Niet te veel maar net dat ongemakkelijke gevoel, er klopte iets niet in mijn lijf. Soort spierpijn, maar dan anders. Mijn hart klopte als een malle. Ik gaf de warmte de schuld, ik gaf de stress rond opruimen de schuld, ik gaf de CIAP de schuld. Kortom geen reden om een dokter te bezoeken. Pas toen ook mijn benen met heel veel vocht zich ophoopten werd het tijd om naar de dokter te gaan. Nieuwe diagnose erbij; de ziekte van Graves. Oftewel een schildklier die in de hyperstand stond en alles aanjaagde in mijn lijf op zoek naar een bepaald stofje, dat maar niet kwam. Een soort miscommunicatie in mijn lijf. Dat verklaarde de pijn, mijn hartkloppingen, het snelle afvallen (jippieee) etc. Twee pillen erbij; betablokkers en strumazol. Nu na 6 weken begint het wat rustig te worden in mijn lijf. Zo zie je maar dat CIAP niet de enige boosdoener is… ik kan die niet de schuld geven.
Wat ook speelde was een onverklaarbare pijn in mijn knie. Vanaf mei werd het steeds erger, zelf een klein blokje om lopen deed vreselijk veel pijn. Nieuwe diagnose; artrose. Oke, bijna iedereen heeft het, maar waarom ik ook? Deze week met fiets opstappen de hele boel nog erger verrekt. Dank je wel dokter G: jij maar zeggen dat fietsen wel goed is….
De reis naar India -op bezoek naar mijn dochter- toch geboekt. Ik wil wel een beetje normaal kunnen lopen daar. GRMBLLLL. Máár ga me er toch aan wagen, we leven maar één keer tenslotte. Ik strompel me er wel doorheen 😊
Nu zeggen ze altijd dat alles in drieën komt. Ik heb nu toch wel drie officiële diagnoses. Mijn moeder van 79 loopt mij eruit, heeft nergens last van, ik heb de goeie gezonde genen duidelijk niet van haar gekregen. Ik ben er eigenlijk wel een beetje klaar mee! Vorig jaar ook al de hernia, nu die rot-knie, CIAP en de extra pillen…
Lief Universum ik wil je vriendelijk vragen om de volgende diagnoses aan mij voorbij te laten gaan. Ik denk dat ik wel genoeg heb zo!
Ieder mens heeft zijn grenzen aan wat hij kan hebben, ik zit (voorlopig) volgeboekt!
Ik wens iedereen hele warme knusse wintermaanden met hete chocolademelk.
Tot in het nieuwe jaar ik ga nu op avontuur in India😊
Met lieve frissemoedgroet
Nicole
Het dak van mijn dochter in GOA India. Daar ga ik dus naar toe voor de komende weken, nog geen idee hoe lang, nog geen ticket terug. Maar terugkomen doe ik zeker!
Reactie plaatsen
Reacties